Van Instagram tot Ibiza

Wat moet ik maken! Je hebt illustratoren die 24/7 klaar staan met het schetsboek in de aanslag om hier de opgedane ideeën in te krabbelen. En je hebt er die gebukt gaan onder het ‘wtf-moet-ik-nu-weer-maken-leed’. Ik behoor tot de laatste groep. De ideeën poppen bij mij nooit zomaar op. Iets WILLEN maken maar niet weten WAT is een ongelukkige combinatie.

Voordat ik begin te tekenen moet er eerst een rits don’ts afgewerkt worden: nee, geen dieren, even geen boobies, geen vintage serviesgoed, plantjes of onderbroeken…..tijd om Instagram te checken.

Oh my God! De hoeveelheid succesvolle tekenaars met perfecte tekeningen, giga portfolio’s en 128k volgers vliegen me om de oren. Lekker dan, nu moet ik helemaal iets maken wat me straks minstens 198 likes oplevert…(wat nog nooit gebeurd is trouwens).

Dit bovenstaande scenario speelt zich regelmatig af. Instagram is mijn beast of burden, de kleine duivel. In eerste instantie denk ik dat het kijken naar het werk van mijn insta-vrinden veel inspiratie gaat geven, maar het werkt ook echt averechts; Ik zie vooral likes, comments en volgers. Ik twijfel aan mijn eigen werk, ineens lijkt het niet goed genoeg meer.

Nadat ik mijn frustratie uitgekrast heb in mijn dummy, schakel ik mijn jaloezie en afgunst uit. Ik scrol mijn portfolio door en mijn zelfvertrouwen neemt weer toe. Natuurlijk gaat het niet om de volgers of likes maar om het neerzetten van iets wat eigen is, ongeacht dat bij een ander in de smaak zal vallen. Juist als ik mijn eigen ding doe, ben ik op mijn best.

Hehe, ik ben weer boven water. Mijn gedachten dwalen af en ik denk aan die zwempartij op Ibiza van afgelopen oktober. Op een verlaten strandje in de warme zon neem ik een duik in het ijskoude water en voel zeewier kriebelen onder mijn voeten…ow hello nieuwe tekening!